Σε γενικές γραμμές οι αντιδράσεις ήταν πολύ διαφορετικές, έως τελείως αντίθετες γεγονός που πραγματικά δεν το περίμενα. Αρχικά πίστευα ότι οι γυναίκες θα είχαν μεγαλύτερο πρόβλημα απο τους άνδρες και αυτό λόγω της ανησυχίας τους για την εμφάνιση τους.  Πράγματι σε πολλές περιπτώσεις τα σχόλια ήταν του τύπου ”δεν είμαι φτιαγμένη”,  ”δεν είμαι βαμμένη”, ”είμαι χάλια τώρα” κλπ. Όμως όποτε γινόταν κάτι τέτοιο σχεδόν πάντα δέχονταν να φωτογραφηθούν στο τέλος, και φυσικά να δούν αν έχουν βγεί καλές – καλοί.  Μου έκαναν εντύπωση μερικοί που δεν είναι αρκετά εμφανίσιμοι με τα σημερινά δεδομένα. Μιλώντας με μια κοπέλα μου είπε πως ο λόγος που δεν θέλει να φωτογραφηθεί είναι ακριβως αυτός. Δεν έχει σημασία που η φωτογραφία δεν θα δημοσιοποιηθεί πουθενά. Η φοβία προς την κάμερα παραμένει. ” Τα σημερινά πρότυπα ” λέει ”τα μοντέλα, τα περιοδικά, μου το έχουν δημιουργήσει αυτό, δεν μου αρέσει ο εαυτός μου”. Άλλοι πάλι δεν το παραδέχονται ευθέως άλλα η εμφάνιση τους πρέπει να έχει τον μεγαλύτερο ρόλο. Ένα επίσης πολύ ενδιαφέρον σχόλιο που άκουσα απο μια τέτοια κοπέλα είναι πως δεν θέλει να φωτογραφίζεται διότι αυτό που θα δεί στη συνέχεια στην κάμερα δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που νιώθει μέσα της. Μέσα της μπορεί να είναι όμορφη, όχι όμως και έξω. Εδώ κάπως να συνδέεται και η κουβέντα περί ψυχής που είχαμε προηγουμένως. Αν έπρεπε να ιεραρχήσω τους λόγους άρνησης όλων αυτών των ατόμων, η εμφάνιση πιστέυω θα ήταν απο τους πρώτους.  Όμως η φωτογραφία κατά τη γνώμη μου μπορεί όντως να αποτυπώσει και κάτι απο τον εσωτερικό κόσμο. Τα μάτια. Η στάση του σώματος.

Τα άτομα που γνώριζα προσωπικά είχαν σαφώς μεγαλύτερη ευκολία να ποζάρουν και αυτό με φέρνει στον δεύτερο παραγοντα που θέλω να θίξω. Η σχέση δηλαδή του φωτογράφου με το μοντέλο. Η οικιότητα μεταξύ μας τους έδινε μια σιγουριά. Αυτο θα το μετέφραζα ώς εξής:  ”Ξέρεις ποιός είμαι στην πραγματικότητα, οπότε ακόμα και να μην είναι μια ωραία φωτογραφία εσύ θα εξακολουθείς να ξέρεις” Στην αντίθετη περίπτωση δεν υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία. Το καρέ είναι ένα  και μοναδικό και αυτό θα έχω για να κρίνω.

Ένας τρίτος πολύ σημαντικός και αυτός παράγοντας είναι ο προορισμός της φωτογραφίας. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να φοβούνται για το που θα πάει μια φωτογραφία τους, ποιοί είναι αυτοί που θα την δούν.  Όταν αυτό λέγεται σε μια εποχή που οι περισσότεροι λίγο πολλοί είμαστε υπερεκτεθιμένοι, πιστέυω οτι ο πραγματικός λόγος είναι η έξουσια  που έχω εγώ σαν φωτογράφος. Δεν ελεγχουν πια την εμφάνιση τους ούτε το προσωπικό τους προφίλ. Οι ίδιοι άνθρωπο μπορεί την ίδια στιγμη να έχουν εκατοντάδες δικιές τους φωτογραφίες στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλα αυτά ο φόβος παραμένει και τα σχόλια περι μοντάζ κλπ εξακολουθούν να γίνονται.

Εγραφα πρίν στο άρθρο ότι είναι διαφορετικές οι φωτογραφίες μιας παρέας στο bar , οι ”παρειστικες” δηλαδή  και διαφορετικό αυτό που κάναμε εδώ. Αυτό το επιβεβαίωσα και στην πράξη. Υπήρχαν περιπτώσεις που άνθρωποι δεν είχαν πρόβλημα να φωτογραφηθούν με τους φίλους τους  άλλα όταν τους έλεγα πως πρέπει να γίνει ξεχωριστά τότε αυτόματα αρνούνταν. Και φυσικά δεν μπορούσαν να μου εξηγήσουν γιατί. Ακόμα και όταν κάποιοι τελικά δέχονταν ήθελαν να έχουν κοντά τους κάποιο αντικείμενο. Πολύ σημαντικό αυτό κατά τη γνώμη μου. Ένα απλό αντικείμενο που εκείνη τη στιγμή όμως γινόταν έμμεσα ο σύνδεσμος τους. Δεν ήταν πια μόνοι. Δεν είμαι ψυχολόγος άλλα θεωρώ ότι αυτό λειτουργούσε σαν στήριγμα.

Πραγματικά τα σχόλια όλων μέχρι στιγμής είναι πολύ ενδιαφέροντα και μου δίνουν μια ευκαιρία για περισσότερο προβληματισμό αλλά και ίσως ορισμένα συμπεράσματα.

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα  είναι ένα κοινό στοιχείο που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε όλες τις απαντήσεις. Αυτό το στοιχείο είναι η αναφορά της ψυχής, του ψυχικού κόσμου ή για άλλους της ψυχοσύνθεσης. Θα υποθέσω πως όλοι μιλάνε για το ίδιο πράγμα, του βαθύτερου δηλαδή ΕΓΩ μας, του εαυτού που κρύβει τα πιο αυθεντικά συναισθήματα , τα γρανάζια της ιδιοσυγκρασίας και του χαρακτήρα του καθενός.

Εάν ρωτούσαμε τον κάθε ένα για το τί είναι αυτή η ψυχή, σε τι συνίσταται ο ψυχικός τους κόσμος μπορεί τελικά και να πέρναμε πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Τελικά αυτό όμως που παίζει το μεγαλύτερο ρόλο εδώ δεν είναι να καταλήξουμε σε ένα κοινό ορισμό αλλά το γεγονός πως αυθόρμητα οι περισσότεροι μιλούν για το ίδιο πράγμα. Είναι τελικά μια φωτογραφία το soul imprint όπως έγραψε και ο Γιάννης (lumi) ; Φαίνεται πως για τους περισσότερους είναι ακριβώς αυτό.

Σε αυτό το σημείο θέλω να κάνω μια παρατήρηση που ίσως παίζει κάποιο ρόλο εδώ. Η εμπειρία μου με τις φωτογραφίες κυρίως όταν αυτές είναι για μη επαγγελματικό σκοπό, μου δείχνει πως οι άνθρωποι είναι πιο δεκτικοί όταν πρόκειται να φωτογραφηθούν μαζί με άλλους παρά μόνοι τους. Μια σκηνή παρέας στο bar, στο σπίτι ή ακόμα αν θέλετε στις δημόσιες εμφανίσεις της ομάδας που είμαστε μέρος δεν είναι σχεδόν ποτέ ενοχλητικές. Ολο αυτό αλλάζει όταν ο φακός στραφεί κατα μέτωπον σε ένα μόνο άτομο και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο όταν αυτό το άτομο το έχουμε κυριολεκτικά στήσει μπροστά απο ένα γυμνό τοίχο. Θα συμφωνούσα με τα σχόλια περι ψυχής με την προυπόθεση οτι πρώτα θα διαχωρίσουμε αυτές τις δυο διαφορετικές καταστάσεις. Στην μέν πρώτη έχω την εντύπωση οτι οι τυχόν αντιρρήσεις θα έχουν να κάνουν με την εξωτερική μας εμφάνιση ενώ στη δεύτερη περιλαμβάνουν ακόμα έναν ανεξήγητο φόβο, το φόβο της αποκάλυψης του ΕΓΩ….

Posted in Uncategorized ]]> http://underarrested.wordpress.com/2009/09/12/%cf%83%cf%87%cf%8c%ce%bb%ce%b9%ce%b1/feed/ 0 savvas argirou http://underarrested.wordpress.com/2009/06/20/%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9-%cf%80%ce%bb%ce%b5%cf%85/ http://underarrested.wordpress.com/2009/06/20/%cf%84%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%ac%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9-%cf%80%ce%bb%ce%b5%cf%85/#comments Sat, 20 Jun 2009 20:37:21 +0000 savvas argirou http://underarrested.wordpress.com/?p=320 ]]> Ο Vilem Flusser στο βιβλίο του προς μια φιλοσοφία της φωτογραφίας μας προέτρεπε να δούμε τη φωτοφραφική συσκευή ώς ένα παιχνίδι. Ενα παιχνίδι όμως που δεν είναι καθόλου αθώο. Μια ολόκληρη σειρά σχέσεων εξουσίας δημιουργόυνται απο αυτό. ” Ο φωτογράφος εξουσιάζει τους θεατές των φωτογραφιών του, προγραμματίζει την συμπεριφορά τους.  Η συσκευή εξουσιάζει τον φωτογράφο, προγραμματίζει τις χειρονομίες του.” Στο βιβλίο αυτό αναλύεται αρκετά το πώς η φωτογραφική συσκευή εξουσιάζει όντως τον φωτογράφο.  Πράγματι οι τεχνικές δυνατότητες είναι αυτές που τις περισσότερες φορές θα δημιουργήσουν την εικόνα. Τελικά το υποκείμενο θα γίνει ο ίδιος ο φωτογράφος και όχι η μηχανή. Πως όμως εξουσιάζει τους ίδους φωτογραφιζόμενους, αυτό είναι ένα θέμα που έχει παραμείνει ανέγγιχτο. Ποιοί είναι οι λόγοι που έκαναν τους ινδιάνους να φοβούνται για τη ψυχή τους όταν αντίκριζαν μια κάμερα και τί έχει αλλάξει απο τότε. Εαν για τον φωτογράφο το θέμα που ψάχνει είναι ταυτόχρονα το θήραμα του , συμβαίνει άραγε το ίδιο και απο την απέναντι πλευρά.  Θεωρούν τα φωτογραφιζόμενα υποκείμενα τους εαυτούς τους ως θύματα;  Προφανώς το ζήτημα είναι πολύπλοκο και οι λόγοι είναι αρκετοί.

Πολλά είναι τα ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν και έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα του ίδιου του φωτογραφιζόμενου, τη σχέση του μοντέλου με τον ίδιο το φωτογράφο, το περιβάλλον, τη διάθεση και των δύο, τη νομιμότητα ή την αυθαιρεσία, τις ξεχωριστές συνθήκες μιας φωτογράφησης…

Το πιο σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να σκεφτούμε κατα τη γνώμη μου είναι η έννοια του ξένου ή αλλιώς η σχέση του μοντέλου με τον φωτογράφο. Σε αυτό το σημείο θα δανιστώ τις τρείς διαφορετικές κατηγορίες φωτογράφησης ενός μοντέλου απο την εργασία  του Πέτρου Χρηστίδη ( http://www.fotoart.gr/arthra/portrait/index.html ).

Θα παρατηρήσουμε ότι τρεις είναι οι εκδοχές, οι στάσεις που μπορεί να υπάρξουν από πλευράς μοντέλου κατά τη φωτογράφηση.

1.Να μην έχει επίγνωση της διαδικασίας φωτογράφησης του
2.να έχει επίγνωση της φωτογράφησής του και να μη συμμετέχει, να αδιαφορεί σαν να μη συμβαίνει τίποτα
3.να συμμετέχει πλήρως, να συναινεί.
Τα χαρακτηριστικά και τα δεδομένα που διέπουν και σχηματοποιούν το τελικό πορτρέτο και στις τρεις περιπτώσεις θα είναι διαφορετικά.

Στην περίπτωση αυτού εδώ του project μας απασχολεί η τρίτη κατηγορία.  Στήνουμε κυριολεκτικά το άτομο, το οποίο με τη συγκατάθεση του, μας επιτρέπει να το τραβήξουμε μια φωτογραφία.  Το ίδιο άρθρο υποστηρίζει πως στη συγκεκριμένη περίπτωση θα βρεθούμε αντιμέτωποι με δύο εκδοχές. Η πρώτη στην οποία το μοντέλο παίζει το ρόλο της λείας, αποδέχεται να γίνει έρμαιο της επιθετικότητας του φωτογράφου και του φωτογραφικού φακού ενώ στη δεύτερη εκδοχή η δυνατή προσωπικότητα του μοντέλου επιβάλλει τους όρους του παιχνιδιού.

Για τον αρθρογράφο λοιπόν εδώ ο σημαντικότερος και μοναδικός παράγοντας που επηρεάζει τη στάση του μοντέλου – εφόσον έχει ήδη δεχτεί να φωτογραφηθεί – είναι η προσωπικότητα του ίδιου του μοντέλου. Είναι αυτή σίγουρα μια πολύ σημαντική παράμετρος αλλά κατα την άποψη μου οχι η μοναδική.

Ποιός είναι ο ρόλος της σχέσης μεταξύ του φωτογράφου και του μοντέλου. Οι φωτογράφοι πορτρέτων συνηθίζουν να λένε πως όταν έρχεται κάποιος πελάτης για να φωτογραφηθεί, αν η όλη διαδικασία διαρκεί 5-6 ώρες,  οι 3 -4 είναι συνήθως συζήτηση. Ο Γιάννης Βελισσαρίδης έλεγε σε μια συνέντευξη του πως ”υπάρχει ψυχολογικό αλισβέρι όταν μία φωτογράφηση είναι σε εξέλιξη. Μοντέλο και φωτογράφος είναι πιο κοντά από ποτέ. Το μοντέλο πρέπει λοιπόν, να με εμπιστευθεί και να αφεθεί στα χέρια μου.” (http://www.in2life.gr/features/interviews/articles/164295/article.aspx )Και για να αφεθεί αυτό που χρειάζεται είναι η εμπιστοσύνη και η χαλάρωση. Αυτά τα δύο σαφώς και σχετίζονται με την προσωπικότητα του μοντέλου αλλά έχει να κάνει επίσης και με μια σχέση πλέον μεταξύ των δύο.

Όταν αυτή η σχέση αυτή παραμείνει σε επαγγελματικό επίπεδο, μπορεί όντως να παράγει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Ποιός μπορεί να πει οτι τα συγκεκριμένα πορτρέτα τις μονρόε δεν είναι εντυπωσιακά και όμορφα.

Όμως αυτά παραμένουν επαγγελματικά, φτιαγμένα για το εξώφυλλο ενός περιοδικού, σερβιρισμένα με όλα τα απαραίτητα βοηθήματα. Είναι ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του Vince Aletti, πάνω στη διάσημη φωτογραφία του Richard Avedon της Marilyn Monroe το 1957. ”  Μετά απο αρκετές ώρες” λέει ” επαγγελματικής φωτογράφισης η Μονρόε επιτέλους κάθισε σε μια γωνία και ηρέμησε.  Παρόλο που γνώριζε οτι ο  Avedon εξακολουθούσε να τη φωτογραφίζει, του επέτρεψε ουσιαστικά να δεί κάτι εύθραστο και λυπημένο.”

Η εικόνα λοιπόν μιας Star όπως ήταν η Monroe έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο για τη στάση της απέναντι στον εξίσου επαγγελματία Avedon. Όλα πρέπει να είναι τέλεια με αυτό το πρόσωπο που ο κόσμος περιμένει να δεί. Αυτός ίσως να είναι και ό σημαντικότερος λόγος που οι περισσότεροι άνθρωποι είναι νευρικοί όταν πρόκειται να φωτογραφηθούν.  Εκείνη είναι η στιγμή που η εξουσία χάνεται απο τα χέρια τους και γυρνάει στον φωτογράφο. Αυτός είναι πια υπέυθυνος για την εικόνα τους.  ΄΄οι ανθρωποι επιζητούν την εξιδανικευμένη εικόνα: μια φωτογραφία στην οποία να δείχνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Νιώθουν επιτιμημένοι όταν η κάμερα δεν τους επιστρέφει μια εικόνα του εαυτού τους στην οποία να δείχνουν πιο ελκυστικοί αποτι είναι.” γράφει η Sontag.

Και δεν υπάρχει πια καθρέπτης ώστε να μπορούν να παρατηρήσουν το σώμα τους απο κάθε δυνατή γωνία. Ο φωτογράφος πατάει το κουμπί του κλείστρου και αυτός μόνο είναι πλέον υπεύθυνος για την εικόνα τους.

Λειτουργεί λοιπόν μια κάμερα ως ενα εργαλείο αυτοεπιβεβαίωσης και αυτοπροβολής όπως υποστηρίζει η Sontag.

Προέρχεται η νευρικότητα και ο φόβος όντως απο την έλλειψη εξουσίας για τη διαχείριση της εικόνας του εαυτού μας όταν φωτογραφιζόμαστε;

Θα συνηγορήσω με αυτή την άποψη ανοίγοντας παράλληλα μια παρένθεση για ένα θέμα που έχει αρκετή σχέση με αυτό που συζητάμε.

Με ενδιαφέρουν τον τελευταίο καιρό οι φωτογραφίες στα προφίλ των χρηστών σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.  Πάρα πολλές φορές, τουλάχιστον οι κεντρικές – αν οχι όλες – φωτογραφίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το άτομο αυτοπροβάλλεται μέσω της σελίδας αυθαίρετα, έχοντας κάθε ελευθερία να είναι όποιος θα ήθελε να είναι. Και όταν έχει στα χέρια του το ίδιο την κάμερα τότε μπορεί να τα καταφέρει.  Η κάμερα πια μπορεί να  λειτουργήσει ώς καθρέπτης. Πολλές διαφορετικές γωνίες δοκιμάζονται και επιλέγονται αυτές που νομίζει ο καθένας οτι τον κολακεύουν.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο οτι σε αρκετά προφίλ μπορείς να δείς πανομοιότυπες φωτογραφίες  τραβηγμένες απο την ίδια ακριβώς γωνία λήψης.  Εικόνες συνήθως απο πάνω προς τα κάτω, πλάγια με περίεργους μορφασμούς που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Αυτή η συμπεριφορά δίνει νομίζω ορισμένα στοιχεία που ενισχύουν την άποψη της Sontag. Πως αλλιώς εξηγείται άλλωστε κάποια άτομα να γεμίζουν τα προσωπικά τους προφίλ με επιλεγμένες φωτογραφίες τους και απο την άλλη να μην δέχονται να φωτογραφηθούν απο άλλους.

Ίσως εδώ να υπάρχει και μια ακόμα απάντηση. Ο φόβος του αγνώστου. Το αντιληφθήκαμε αυτό κατα τη διάρκεια του project αφού ήταν σαφώς δυσκολότερο να φωτογραφίσουμε εντελώς αγνώστους προς εμάς. Αν υποθέσουμε λοιπόν οτι κάποιος/α  διαθέτει την αυτοπεποίθηση που χρησιμοποιεί σε άλλες περιστάσεις τότε γιατί αρνείται να φωτογραφηθεί; Οπως είπα και πριν εκεί μπαίνει ο φόβος του αγνώστου προσώπου και ένα σωρο ερωτήματα για το σκοπό της φωτογράφησης. Η δημοσιοποίηση είναι μια καταραμένη λέξη αν και πλέον όλο αυτό έχει γίνει ενα θέατρο του παραλόγου. Απο τη μια έχουμε μια χωρίς προηγούμενο αυτο- έκθεση στο δημόσιο χώρο και απο την άλλη υπάρχει πάντα ο  φόβος της unauthorized έκθεσης.

Αυτο ίσως δεν σχετίζεται πια μόνο με την ελεγχμένη εικόνα κάποιου αλλά και με την μόνιμη καχυποψία που διακατέχει τους περισσότερους. Ως προς αυτό θα ήταν ενδιαφέρον να είχε γίνει μια έρευνα σε σχέση την ευκολία που φωτογραφίζονται άλλοι λαοί π.χ  Άγγλοι ανάλογα με της ηλικίες. Έχω την εντύπωση ότι θα παίρναμε πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Μοιάζει τελικά να είναι μια φωτογραφική μηχανή σαν ένα εργαλείο που κρίνει. Κρίνει όσους και όσα μπορέσει να αποθηκεύσει στο εσωτερικό της.  Όπως μια φωτογραφία μπορεί να κρίνει αν θα επιλέξουμε τις μπαχάμες ή την αίγυπτο για τις διακοπές μας, μπορεί να κρίνει το νεο μας στύλ στο ντύσιμο μέσα απο τα περιοδικά ή ακόμα και την/τον μελλοντα σύζυγο μας  (γραφεία συνοικεσίων), με την ίδια ευκολία κρίνει και την εμφάνιση οποιουδήποτε φωτογραφιζόμενου. Παλαιότερα που η τεχνολογία δεν είχε προχωρήσει τόσο αυτό δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανές.  τώρα που η εικόνα εμφανίζεται ταυτόχρονα, τώρα όλοι πρέπει να δουν την φωτογραφία και να πούν αν είναι καλή η όχι.

Αναφέρθηκα στην αρχη στους Ινδιάνους,  πως φοβούνται τη φωτογραφική μηχανή αφού όπως πίστευαν θα τους έκλεβε την ψυχή. Αυτή η πληροφορία, είναι λίγο πολύ γνωστή σοτυς περισσότερους. Αυτό όμως που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό είναι πως η ιδεα αυτή είχε επικρατήσει και πέρα απο τους Ινδιάνους, μάλιστα σε επίσημες θέσεις τους κράτους και των οργάνων καταστολής του.  Η φωτογραφία ακόμα στα πρώτα χρόνια της άνθισης της ήταν αντικειμενική. Ένα παράθυρο στον κόσμο. Ότι αποτυπωνόταν στο χαρτί, αυτό αποτελούσε την αντικειμενική αλήθεια,  τα πράγματα όπως ήταν. Το καταδηλούμενο του Barthes, το απόλυτα αναλογικό χωρίς καμία προσφυγή σε κώδικα.  Το να έχω μια φωτογραφία σου σημαίνει λίγο πολυ οτι σε κατέχω.

Με αυτό το σκεπτικό λειτούργησε η αστυνομία να καταγράφει και να καταλογοποιεί ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του σώματος.  Μετρήσεις, φωτογραφίες χεριών, δακτύλων, αυτιών όλα αυτά εμπεριέχουν την ιδέα την αντικειμενικότητας.  Και άν η αστυνομία μπορεί να κατέχει τους εγκληματίες με τον τρόπο αυτό, η φωτογραφία εξακολουθούσε να σημαίνει και άλλα. Η πρόληψεις για τη δύναμη της να σου κλέβει τη ψυχή δεν έχει εξαλειφθεί. Όλα αυτά μαζι δημιουργόυσαν ένα στενό κλοιό που έσφιγγε ακόμα περισσότερο με τις όλο και περισσότερες μεθόδους ομαδοποίησης και καταλογογράφησης. Δεν γνωρίζω αν το έχει υποστηρίξει κανείς άλλα ίσως για μερικούς όλη αυτή η διαδικασία να έχει εντυπωθεί στο μυαλό τους έμμεσα επηρεάζοντας τη στάση τους σε μια φωτογραφία.  Μια παρόμοια κατάσταση -αν και φυσικά λιγότερο επώδυνη-  απο αυτή της φωτογράφησης των κρατουμένων είναι και η διαδικασία έκδοσης φωτογραφίας ταυτότητας. Ο φωτογράφος,όπως ο αστυνομικός σε στήνει απέναντι του και το μοντέλο με σοβαρό ύφος, με υπολογισμένη στάση και έκφραση να δεχτεί το εκτυφλωτικό φως του flash.

Και το ερώτημα που βάζουμε είναι μήπως σε μια παρόμοια κατάσταση το οποιοδήποτε μοντέλο μπορεί έμμεσα να διαμορφώσει την έκφραση του εξαιτίας αυτού του βιώματος;  Για μερικούς μπορεί πράγματι να συμβαίνει όπως παρατηρούμε και στις φωτογραφίες στις Gallery, για άλλους πάλι όχι.

Η αντίθετα μια έκφραση ανησυχίας και αβεβαιότητας που προκαλείται απο τους λόγους που αναφέραμε πριν μας ξεγελά. Μήπως τελικά η ίδια η πόζα σε συνδιασμό με την έκφραση παρασύρει εμάς ως θεατές στην αναζήτηση της αιτίας στις αστυνομικές τακτικές. Μια ”ιστορική γραμματική΄΄ όπως έγραφε και ο Barthes, της εικονογράφικής συμπαραδήλωσης. Αυτόματοι συνειρμοί ιδεών ανάλογα με την κουλτούρα και τα βιώματα μας.

H αλήθεια πάντως πρέπει να βρίσκεται κάπου στη μέση.

Ποιό και πόσο ρόλο παίζει η σχέση του φωτογράφου με το μοντέλο, το περιβάλλον, η διάθεση ή ακόμα και η υποσυνείδητη  αναγωγή της μετωπικής  στάσης στις διαδικασίες έκδοσης φωτογραφιών διαβατηρίων και αστυνομικών ταυτοτήτων που προυποθέτουν μια αυστηρότητα.

Τέλος ποιός είναι τελικά  ο ρόλος του φωτογραφικού φακού και τι συμβολίζει για τον ίδιο τον φωτογραφιζόμενο.

Tα  ταξίδια του Phil Borges.

Επίσημη ιστοσελίδα του Phil Borges

Οι τεκμηριωτικές φωτογραφίες του Bert Stirton  με συγκινούν, με σοκάρουν, με κάνουν να θέλω να “δώ” , να “γνωρίσω”..

Eπίσημη ιστοσελίδα του Brent Stirton

Specialdeffects

Ένα προσωπικό experimental project  του Antonio Costa

Να πω την αλήθεια, αυτή η εργασία του φωτογράφου απο το Τορόντο  Ian Pool,    δεν με ενθουσίασε. Αυτού του είδους η αποκλίνουσα εμφάνιση των υπερ-ηρώων μου φάνηκε “φτωχή”  …

Ιan Pool Photography

Η ιδια η ιστοσελίδα δεν μας παρέχει  καμιά αλλη πληροφορία για την φωτογραφία  εκτός απο το όνομα του εικονιζόμενου. Tα σχόλια όμως των επισκεπτών της σελίδας κάτω απο την εκάστοτε φωτογραφία πολλα..

http://crime.about.com/od/famousdiduno/ig/celebrity_mugshots/

http://www.newsday.com/news/local/crime/ny-etcelebmugs-pg,0,2535504.photogallery?